Nog één keertje. Nog een keertje enthousiast doen over de nieuwe The Knife, Dan zitten we wel weer goed voor een jaar of zeven. Omdat er al genoeg heisa en hysterie rond langverwachte platen tiert. Omdat München net iets te ver was en Brussel net iets te uitverkocht, belandden we in Köln. Het is 2 mei en er valt nergens een recensie van de dag ervoor terug te vinden. Onder de verwachtingen vallen licht, flitsen en vooral veel madness.

Uitgedost in kitscherige capes, bestormden een tiental elfachtige figuren de bühne. Geen maskers met spitse kromneuzen dit keer: twee handen vol dubbelgangers zorgden dit maal voor de anonimiteit van de familie Dreijer. De elfen sleurden een aantal instrumenten mee uit een of ander toverbos (een keyboomstamtaariool!) en een goedkoop lunapark (een harp met neonlichten!). Dan die chaotische vreemde danspasjes. De gehele show was een aan- en aflopen van dansers en danseressen, vreemde choreografiën en verwijzingen naar god-weet-wat-allemaal. Dance-karaoke, ofte: danceoke, hadden ze het zelf aangekondigd. Jawaddedadde.

Dat er voor geen noot aan livegeluid werd geproduceerd, deed enkel de wenkbrauwen fronsen wanneer er - af en toe - met de playknop een langdurig stukje noise in gang werd gestoken, zonder dansjes, zonder lichtjes. Gewoon, lawaaikes. 

Verwardheid was ons deel bij het naar buiten gaan. Wat een in your face-opener (die bassen!), huppelende dansjes, bezwerende tussenstukken en dito lichten, venijnige uithalen (“liberals giving me a nerve itch”) om dan “gewoon” te eindigen in een technofeestje. Wat was de bedoeling? Was er een bedoeling? Was er überhaupt een spoor te vinden van de Dreijertandem?

Was het schoon? Van niet echt tot niet om aan te zien. Maar des te meer betoverend en interessant. Dat dit alles plaatsvond in een oude kerk, gaf het alleen nog maar een extra mystiek karakter met zich mee. En het moet gezegd: je moet het maar doen. Zo tegen de schenen schoppen van alles wat rechts, macho en simplistisch is. Zo zouden er meer moeten zijn; en daarom weer niet.

Qua “shaking the habitual” kon dit alleszins tellen.

“Wie denkt die East India Youth wel dat hij is, zich zomaar op de affiche van EOTR nestelen?” 14 minuten en 42 seconden later heeft hij er een fan bij. Met de complimenten van de Quietus. 

Aanrader! Ruen Brothers - Aces

Prachtig retrofilmpje, moddervette gitaarriffs en een heerlijk meekweelbaar refrein. Meer moet dat niet zijn.

Beeld: Mozes and the Firstborn - I Got Skills //

Hollandse nieuwe! Gezien bij De Wereld Draait Door en direct goedgekeurd. Al vonden we hun live performance aldaar nog net dat tikkeltje rauwer en indrukwekkender dan de studioversie. Niettemin, heerlijk plaatje!

Aanrader! The Knife

Dat de Zweedse band besloten heeft om in 2013 een opvolger voor Silent Shout (2006!) onze richting uit te gooien, was al eerder bekend. Voor al wie zeven lange jaren heeft zitten wachten, in april staat het te gebeuren. Bovendien koppelt The Knife er meteen een Europese tournee aan vast. En het houdt niet op - het leven kan toch schoon zijn: ze passeren ook even langs de AB, op 5 mei.

Voorverkoop start op 16 januari via hun website.

Aanrader! Sinkane

Ahmed Gallab deed ervaring op bij Yeasayer en Caribou en dat is er op zijn derde plaat als Sinkane ook aan te horen. U hoort ons niet klagen. Duik mee onder en kom na een tijdje helemaal verkwikt weer boven. Op 7 april in Trix bijvoorbeeld.

Aanrader! White Arrows //

Begin dit jaar maakte deze zelfverklaarde blackest white band nog indruk als voorprogramma van White Denim, vandaag is hun eerste plaat uit. Dry Land Is Not A Myth is bovendien in zijn complete volledigheid te beluisteren. U wacht op?

Beeld: Temples - Shelter Song //

Officiële debuutsingle van deze psychedelische jonkmannen. Uitkijken naar de debuutplaat!

Aanrader! Blaenavon - Foes

Ze passeerden hier al eens eerder, maar nu zijn de deuntjes voorzien van beeldjes.  Jonge snaken die omringd worden door meerdere huppelende meisjes. Je kan op minder jaloers worden.

Nieuw nummer van de Gentse band Ping Pong Tactics en wat voor één: Lovers

Aanrader! The Cast of Cheers - Family

De video doet je spontaan een halve ADHD-crisis krijgen, maar desalniettemin een rete-aanstekelijk nummer.

Heb je iets fantastisch ontdekt, post het dan snel. En als eerste. Excuseer ons dus als we deze ongeschreven wet van de blog-o-sphere met de voeten treden. Voor Foreign Fields maken we graag een uitzondering. Moeten we een uitzondering maken, want dit is een plaat die pas na enkele luisterbeurten onder de huid kruipt en daar blijft jeuken. Bon Iver is een gemakkelijke vergelijking, om u toch een hint te geven hoe het klinkt. De muzikale genialiteit, diversiteit, schoonheid is duizelingwekkend. We deelden hier de titeltrack Anywhere But Where I Am (alleen al de titel bezorgt ons kippenvel), simpelweg omdat we tussen de dertien pareltjes op hun plaat niet konden kiezen. Wil u meer, volg dan onze virtuele wijsvinger naar hun bandcamp. http://foreignfields.bandcamp.com/album/anywhere-but-where-i-am En tel een paar euro’s neer voor hun plaat, als u daar dan toch bent.

Geluid: You Won’t - Three Car Garage //

Het kan aan mij liggen, maar groepsnamen lijken alsmaar minder “Googlebaar” (als dit nog geen woord is, dat het er maar snel één wordt) te worden. Soit. You Won’t is wat sommigen een ‘bedroom folk project’ noemen. Aan de on-slaapkamerige drive van Three Car Garage te horen, lijkt het mij een slaapkamer waaruit één of andere sleutelbosrinkelende conciërge je snel weer wegjaagt. De huur niet op tijd gestort misschien. Leuke tekst ook. Een aanrader, quoi.

Waarschuwing: Felt Drawings maakt geen vrolijke muziek. Alles piept, kraakt, ruist en zanger Dominic Tiberio spuugt, nee, kotst zijn gitzwarte zielenroerselen uit. Zijn eerste full length, vol new wave/ industrial/ electro (denk Former Ghosts, maar dan rauwer), valt gratis te downloaden op zijn Bandcamp. Laat jezelf hierboven alvast omverrazen door Buck Crawl.

Aanrader: 1,2,3 - Riding Coach

Meer van dat op hun Myspace!