Nog één keertje. Nog een keertje enthousiast doen over de nieuwe The Knife, Dan zitten we wel weer goed voor een jaar of zeven. Omdat er al genoeg heisa en hysterie rond langverwachte platen tiert. Omdat München net iets te ver was en Brussel net iets te uitverkocht, belandden we in Köln. Het is 2 mei en er valt nergens een recensie van de dag ervoor terug te vinden. Onder de verwachtingen vallen licht, flitsen en vooral veel madness.

Uitgedost in kitscherige capes, bestormden een tiental elfachtige figuren de bühne. Geen maskers met spitse kromneuzen dit keer: twee handen vol dubbelgangers zorgden dit maal voor de anonimiteit van de familie Dreijer. De elfen sleurden een aantal instrumenten mee uit een of ander toverbos (een keyboomstamtaariool!) en een goedkoop lunapark (een harp met neonlichten!). Dan die chaotische vreemde danspasjes. De gehele show was een aan- en aflopen van dansers en danseressen, vreemde choreografiën en verwijzingen naar god-weet-wat-allemaal. Dance-karaoke, ofte: danceoke, hadden ze het zelf aangekondigd. Jawaddedadde.

Dat er voor geen noot aan livegeluid werd geproduceerd, deed enkel de wenkbrauwen fronsen wanneer er - af en toe - met de playknop een langdurig stukje noise in gang werd gestoken, zonder dansjes, zonder lichtjes. Gewoon, lawaaikes. 

Verwardheid was ons deel bij het naar buiten gaan. Wat een in your face-opener (die bassen!), huppelende dansjes, bezwerende tussenstukken en dito lichten, venijnige uithalen (“liberals giving me a nerve itch”) om dan “gewoon” te eindigen in een technofeestje. Wat was de bedoeling? Was er een bedoeling? Was er überhaupt een spoor te vinden van de Dreijertandem?

Was het schoon? Van niet echt tot niet om aan te zien. Maar des te meer betoverend en interessant. Dat dit alles plaatsvond in een oude kerk, gaf het alleen nog maar een extra mystiek karakter met zich mee. En het moet gezegd: je moet het maar doen. Zo tegen de schenen schoppen van alles wat rechts, macho en simplistisch is. Zo zouden er meer moeten zijn; en daarom weer niet.

Qua “shaking the habitual” kon dit alleszins tellen.

Beeld! Savages - Shut Up

Beeld! Girls in Hawaii - Misses

Binnenkort - meer bepaald op Record Store Day - komt de nieuwste schijf van ‘s lands meest onderschatte band uit. Dat de opvolger van “Plan your escape” ruim vijf jaar op zich liet wachten, is geen bewijs van het concept “luie Waal”. De band verloor in 2010 immers z’n drummer in een verkeersongeval. Er zijn slechtere redenen om een plaat uit te stellen, dunkt ons.

Beeld! Lana Del Rey - Chelsea Hotel No 2

In het rijtje Cohen-covers - leve alliteraties - kan er alweer eentje bijgeplaatst worden. In het best wel indrukwekkende lijstje mag ook Lana Del Rey zich bijschrijven. Toegegeven: ons Lana heeft hiermee puik werk verricht.

Aanrader! Ruen Brothers - Aces

Prachtig retrofilmpje, moddervette gitaarriffs en een heerlijk meekweelbaar refrein. Meer moet dat niet zijn.

Beeld! The Knife - Full of fire

We hebben wreed lang moeten wachten op iets nieuws van deze bezwerende Zweden. Gelukkig krijgen we meteen een kortfilm als videoclip bij de vooruitgeschoven single “Full of fire”. Hoera!

Noot: jammer ende helaas, maar het beeldmateriaal is verdwenen.

Aanrader! The Knife

Dat de Zweedse band besloten heeft om in 2013 een opvolger voor Silent Shout (2006!) onze richting uit te gooien, was al eerder bekend. Voor al wie zeven lange jaren heeft zitten wachten, in april staat het te gebeuren. Bovendien koppelt The Knife er meteen een Europese tournee aan vast. En het houdt niet op - het leven kan toch schoon zijn: ze passeren ook even langs de AB, op 5 mei.

Voorverkoop start op 16 januari via hun website.

Beeld! Velour - Speedway

Een heerlijke synthesizerbrei die rechtstreeks uit de jaren ‘80 lijkt te stammen. Wie met een titel als “Speedway” bonkende dreunen verwacht, komt ietwat bedrogen uit. Laat me het qua tempo eerder op een slenterend zondagsritme houden.

Beeld! Jake Bugg - Lightning Bolt

Voor eenieder die in de buurt van Gent is en deze melkmuile aan het werk wil zien, rept u naar hier.

Beeld! Volkova Sisters - Shiny Fay of Sorrow

Op 14 en 15 december gaat de tweede editie van Glimpsfestival door in alle mogelijke zaaltjes van Gent. Alvast enkele glimpen - haha - van wat de affiche te bieden heeft.

Aanrader! Heart-Sick Groans - A bossanova with this casanova

Indiepop uit de Zweedse bossen, zegt hun Facebookpagina. Deze vrolijke meefluiter wordt voorzien van een prachtige rijmen-en-dichten-zonder-zijn-gat-op-te-lichten-titel en creatief geschoten beelden.

Mag deze bescheiden jongen een bossanova voor zijnen mannendag?

(Source: swedesplease.net)

Geluid! Wurld Series - Lunch Songs EP

Opgewekt no-nonsenseschijfje rechtstreeks uit Manchester. Zowat elke track op deze EP duikt vlotjes onder de twee minuten, maar dat kan de pret niet bederven. Integendeel.

De Lunch Songs EP kan je integraal hier vinden.

Beeld! Monophona - Shades of grey

Vorig jaar nog op Glimps en binnen twee weken komt de eerste langspeler van dit Luxemburgse - u leest het goed - trio uit. 

Website | Facebook | Twitter | Youtube

Beeld! Savages - Another war

Mocht een vrouw mij zo demonisch aan zitten te staren, zou ik haar niet snel genoeg een pintje kunnen trakteren om het vuur in haar ogen te doven.

Beeld! Theme Park - Two Hours

Vandaag hoor je in je zetel te liggen uitblazen van een gewichtige avond. Doe de verwarming iets harder, zet deze nieuwe van Theme Park op en met de woorden “I can’t feel anything” is die kater zo van de baan.